Όντως πρέπει να ξεστολίσω;

Όπως εγώ, έτσι και όλοι μας είχαμε μια απίστευτη και γλυκιά προσμονή για τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Σχέδια, όνειρα, ταξίδια που ονειρευόμασταν να κάνουμε, περίσσευμα χρόνου ώστε να δούμε ανθρώπους που η καθημερινότητα δε μας το επιτρέπει...

Πόσα από αυτά κάναμε και πόσα αφήσαμε για τη νέα χρονιά;

Είστε και εσείς από αυτούς που στολίζουν νωρίς το Νοέμβριο για να μπείτε στο πνεύμα των γιορτών; 

Η διάθεση ανεβαίνει, διάθεση να δώσουμε και να προσφέρουμε άπλετα συναισθήματα.

Βρίσκουν, άραγε, ανταπόκριση;

Λένε πως όταν νιώθεις, δίνεις... Δεν αναμένεις όμως να πάρεις; Ένα "ευχαριστώ" που είσαι εδώ.

Μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο. Και ενώ είμαστε έτοιμοι να τα δεχτούμε, τελικά ίσως και να μην ήταν αυτό που είχαμε ως κρυφό πόθο στο πίσω μέρος του μυαλού μας και δε λέμε πουθενά. Πουθενά και κανείς δε θα μάθει την απογοήτευση που μας χάρισαν οι γύρω μας. Θα το κρύψουμε τόσο επιδέξια κάπου να μην το βλέπουμε ούτε εμείς και φορώντας το ωραίο μας χαμόγελο θα προσποιηθούμε πως όλα είναι καλά και θα πάμε παρακάτω.  

Και το δύσκολα έρχονται την ώρα που το σπίτι θα αναγκαστεί να μείνει γυμνό από τα όμορφα λαμπάκια του που ήταν η συντροφιά μας το βράδυ όταν όλοι οι άλλοι ήταν απλά κάπου αλλού.

Όταν δεν ήσουν η προτεραιότητα γι' αυτούς που εσύ θα έδινες όλο σου τον πολύτιμο χρόνο.

Θα τα μαζέψεις όλα σε ένα κουτί μαζί με τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν με την ελπίδα το νέο έτος να βάλει το χεράκι του.

Και κάπως έτσι θα το μαζέψω και εγώ αφήνοντας μερικά λαμπάκια να μου θυμίζουν πως έχω δικαίωμα στα όνειρα και πως τη μαγεία την ορίζω εγώ και εσύ...